 |
Kada je znameniti bijeljinski ljekar Vojko Popovic davne 1929. godine donio u tada siromašno sembersko selo Dvorove prvu fudbalsku loptu, nije ni slutio da ce njena magija toliko ocarati dvorovljanske djecake i mladice da ce ih cak i Drugi svjetski rat zateci na fudbalskom igralištu. |
Legenda kaže da su momci iz Dvorova i susjednih Medaša zakazali fudbalsko takmicenje jednog aprilskog nedjeljnog dana te 1941. godine, ali da ta utakmica nikada nije završena, jer su je iznenadnim dolaskom prekinuli neprijateljski vojnici.
|
Mnogi od aktera te, nikada do kraja odigrane utakmice, nisu preživjeli rat, ali se fudbal u Dvorove vratio vec 1946. godine kada su napredni omladinci odlucili da formiraju klub i daju mu naziv "Proleter". Nažalost, ne postoji legenda o tome kako je selo u kojem su se mještani iskljucivo bavili zemljoradnjom dobilo proleterski klub, ali se ni tada niti ikada poslije niko zbog toga nije pobunio, pošto je "Proleter" vrlo brzo postao dika i ponos Dvorova, koji ce se kasnije diciti i rekorderima u proizvodnji hrane, te nadaleko cuvenoj banji koja je nastala tako što je u centru Dvorova tražena nafta, a iz bušotine pocela da šiklja ljekovita geotermalna voda.
- Seoski klubovi iz Semberije nisu se zvanicno takmicili sve do 1958. godine kada je osnovana Opštinska fudbalska liga, a fudbal se igrao uglavnom tokom ljeta na turnirima koji su se održavali povodom državnih ili vjerskih praznika. "Proleter" se odmah ukljucio u ligaška takmicenja i vec nakon druge sezone plasirao se u ligu brcanskog podsaveza. Od tada pocinje uspon "Proletera" koji ce kulminirati 1972. godine kada smo bili prvi u brcanskom podsavezu i plasirali se u sjeveroistocnu bosansku zonu, tada treci stepen takmicenja ciji je prvak ulazio u sjevernu grupu Druge savezne lige - prisjeca se zlatnog doba legenda "Proletera" Nedeljko - Nedo Panic , koji je dres ovog kluba nosio od 1955. do 1973. godine, a zatim u nekoliko navrata bio predsjednik i trener.
"Proleter" je tada postizao zapažene rezultate i u Kupu maršala Tita, te bio pobjednik tada popularnog Kupa "Zadrugara" koji je organizovao istoimeni sarajevski list namijenjen selu i poljoprivrednicima.
- Bili su to nezaboravni dani jer je "Proleter" zahvaljujuci danonocnom radu entuzijasta i pomoci Mjesne zajednice, zemljoradnicke zadruge i banje izrastao u dobro organizovan klub. U to vrijeme Boban Savic, Slobodan Majstorovic Cibaja, Borija Peric, Cedo Dudaš, Brano Vicanovic, Slavko Maksimovic, Bogdan Rankic, Aco Ostojic, Boro Tanasic, Joco Todic i ja nekoliko godina igrali smo zajedno i slobodno mogu reci oduševljavali ljubitelje fudbala svuda gdje smo se pojavljivali - kaže Panic.
Drugi uspješan period pocinje 1984. godine kada za predsjednika "Proletera" dolazi Maksim Mitrovic. Klub je odmah izborio plasman u sjevernu grupu Regionalne lige u kojoj je cetiri godine kasnije izborio cetvrto mjesto. Nosioci igre bili su, Milorad - Zeko Savic, Jovica Lukic, Dragiša Đuric, Vujadin Simic, Slaviša Vujic Pilot, Radovan Jovic, Mišo Lopandic i drugi, da bi kasnije Milorad Savic i Jovica Lukic stekli afirmaciju i na širim fudbalskim prostorima.
Ni tokom posljednjeg rata "Proleter" nije prestajao s radom zahvaljujuci Dragiši Đuricu Baji. Zbog toga je i bio u prilici da se odmah ukljuci u takmicenja koja je organizovao Fudbalski savez RS, najprije u Kup Republike Srpske, a zatim i u prvenstvena takmicenja.
- Odmah smo se prijavili za prvi Kup RS i igrali s "Drinom" iz Zvornika. S pocetkom prvenstvenih takmicenja ukljucili smo se u drugoligaško društvo i od tada smo jedini klub u RS koji je odigrao sve drugoligaške sezone jer nikada nismo ispadali niti prelazili u prvoligaško društvo. Najbolji rezultat postigli smo 2004. godine kada smo bili drugi u Drugoj ligi RS, Grupa Centar, a godinu dana ranije igrali smo u cetvrtfinalu Kupa RS s "Leotarom" iz Trebinja koji nas je eliminisao - kaže dugogodišnji aktivista u klubu Vladan Simeunovic.
I u ovim kriznim vremenima sacuvana je stabilnost i u organizacionom i u takmicarskom pogledu. "Proleter" je stabilan clan Druge lige Istok i tako ce biti i u narednom periodu. To istice i sadašnji predsjednik, Siniša Simeunovic.
- U ovim vremenima nije lako rukovoditi klubom, ali nekako se snalazimo. Sada nam je najvažniji cilj da ostanemo stabilan drugoligaš i da ocuvamo postojecu infrastrukturu što nece biti lako, jer prilikom posljednjih poplava igralište je bilo pod vodom koja je ušla i u klupske prostorije i nacinila znatnu štetu. Što se tice igrackog kadra oslanjamo se na sopstvenu omladinsku školu kojom vec duži period uspješno rukovodi Miodrag Rankic, i na saradnju s bijeljinskim "Radnikom". Trenutno imamo najmladu ekipu u ligi, sacinjenu upravo od mladih igraca poniklih u našoj školi fudbala koja je oformljena 1972. godine, a tri godine kasnije bili smo i pionirski prvaci tadašnje BiH i mladica pozajmljenih od bijeljinskog prvoligaša. Kao klub uvijek smo bili otvoreni prema fudbalerima iz okolnih mjesta i u tom pogledu predstavljali Semberiju u malom. Tako ce biti i ubuduce - kaže Simeunovic.
Da je "Proleter" uvijek bio cijenjen i poštovan kolektiv u fudbalskom svijetu svjedoci i podatak da je u Dvorovima prije rata gostovala cak i "Crvena zvezda", a u goste je dolazio i "Željeznicar" iz Sarajeva i "Sloboda" iz Tuzle.
- Bili smo domacini "Crvenoj zvezdi" u oktobru 1984. godine koja je uvelicala 55 godina postojanja "Proletera".
Zvezdin kapiten bio je Nedeljko Milosavljevic , a još su igrali Đorde Milovanovic, Živan Ljukovcan, Dragan Miletovic. Utakmici je prisustvovalo preko dvije i po hiljade ljudi, a "Crvena zvezda" trijumfovala je sa 4:1. "Slobodu" smo docekali 1976. godine prilikom otvaranja našeg novog stadiona (0:1), a "Željezunicar" kojeg je tada s klupe predvodio Ivica Osim igrao je u Dvorovima u jesen 1979. godine prilikom obilježavanja pola vijeka postojanja "Proletera" (0:2). Kada smo 1999. godine obilježili sedam decenija postojanja ugostili smo reprezentaciju Republike Srpske (0:4) - prisjeca se hronicar "Proletera" Vladan Simeunovic.
To su samo fragmenti iz price o "Proleteru". Mnogi ljudi zaslužni za slavu ovog kluba nisu ovom prilikom pomenuti, ali i novinarstvo, kao i fudbal, ponekad je nepravedno.
Ovog puta potpuno nenamjerno.
T. NIKOLIC
Zlatna plaketa
FK "Proleter" dobitnik je brojnih priznanja, ali svima je najdraža Zlatna plaketa Fudbalskog saveza RS koja je klubu iz Dvorova dodijeljena 1999. godine na svecanoj akademiji koja je organizovana povodom sedam decenija ovog kluba. Nedi Panicu, predsjedniku "Proletera", plaketu je urucio Milan Jelic, tadašnji predsjednik Fudbalskog saveza RS.
Veliki jubilej obilježen je na pravi nacin. U goste je došla reprezetnaciju RS i delegacije brojnih klubova medu njima i beogradskog "Partizana". Došao je i legendarni Dragoslav Šekularac, ali je najradosniji trenutak bio urucivanje najveceg priznanja Fudbalskog saveza RS.
"Željeznicar"
U oktobru 1979. godine "Željeznicar" je uvelicao slavlje povodom pola vijeka "Proletera". Najzaslužniji za Željin dolazak u Dvorove bio je Nedeljko Panic.
- Ja sam se školovao u Sarajevu i igrao sam u omladinskim selekcijama "Željeznicara" s Ivicom Osimom, Mišom Smajlovicem, kasnije je došao i Boris Braculj. Osim je prihvatio naš poziv i Željo je pred prvenstvenu utakmicu s "Partizanom" u Beogradu proveo tri dana u Semberiji. Bilo je to nezaboravno druženje. Mišo Smajlovic nije bio raspoložen za izlaske, pa ga je Osim ostavljao da nadgleda fudbalere, a Ivica, Braculj, Josip Katalinski i ja krenemo u obilazak kafana. Najviše im se dopala jedna kafana u Batkovicu, gdje je na meniju bila nezaboravna ciganska muzika - prisjeca se Panic.
Bogdan Rankic
Najduži staž kao fudbaler "Proletera" imao je Bogdan Rankic koji je bio prvotimac ovog kluba od 1964. pa sve do 1985. godine, a jedno vrijeme bio je i šef strucnog štaba.
Njegovim stopama krenuli su sinovi Vladimir i Miodrag.
Vladimir je još uvijek aktivan i nastupa sa "Slobodu" iz Mrkonjic Grada, dok je Miodrag okacio kopacke o klin, ali vec godinama je prvi covjek škole fudbala "Proletera" iz koje se regrutuju prvotimci ovog kluba.
Kale legenda
Najdublji trag u novijoj istoriji "Proletera" ostavio je Dragiša Katic Kale koji je osamnaest godina bio standardni prvotimac.
- Imao sam 17 godina kada sam 1988. godine debitovao u prvenstvenoj utakmici s "Borcem" iz Kotorskog i u pobjedi od 4:0 bio sam srijelac prvog pogotka. Igrao sam sve do 2006. godine, a po završetku karijere odmah sam postao trener prve ekipe, a i sada sam aktivan u klubu - kaže Katic.
Zaslužni
Mnogo ljudi dalo je veliki doprinos da bi "Proleter" danas bio ono što jeste. Pored vec pomenutih u tekstu trebalo bi izdvojiti i ime Save Marjanovica, zatim Maksima Mitrovica, Tome Lazarevica, Miodraga Đukica Đuke, Blage Jovanovica Uce, Dragana Lopandica, Dragiše Đurica, Žike i Sime Gojkovica, Ratka Todica, Nemanje Lopandica, Cede Tpškovica, Dragiše Marjanovica, Zorana Rankica Grge, Miodraga Simeunovica i mnogih drugi.
Od fudbalera poniklih i "Proleteru" afirmaciju u prvoligaškim i drugoligaškim klubovima stekli su Vladimir Rankic, Duško Ostojic, Milorad Zeko Savic, Andrija Aco Ostojic, Jovica Lukic, Slaviša Malic, Joco Todic.
Milovan Đilas
Šezdesetih godina prošlog vijeka za "Proleter" je nastupao niko drugi nego Milovan Đilas. Ali ne poznati revolucionar a kasnije komunisticki disident, nego rodeni Dvorovljanin Milovan Glišic. Pošto je bio Đilasov imenjak, Glišic je dobio nadimak Đilas koji i dan danas s ponosom nosi.
- Nisam zbog toga nikada imao problema. Bio sam poznat po nadimku, ali i po brojnim golovima koje sam dao za "Proleter" i vrlo korektnoj igri, jer sam poštovao fudbalere protivnickih klubova i nikada nisam pravio žestoke, a pogotovo namjerne prekršaje - kaže nekadašnji napadac "Proletera".
|
